Nieszczęśliwy wypadek

Wszystko zaczęło się od tego, że francuska księżniczka de Conti jadąc leśną drogą do dworu Fontainebleau dostrzegła dorodne grzyby, kazała zatrzymać powóz i zebrać je. Grzybami, które postanowiła zjeść na kolację były najprawdopodobniej muchomory. W efekcie domownicy ciężko się struli a ona sama, ponieważ zjadła więcej niż inni, ledwo uszła z życiem.

Od tej pory policja ścigała osoby zbierające dziko rosnące grzyby, ponieważ uznano je za niebezpieczne dla zdrowia.

W głowach ogrodników zaczęło kiełkować pytanie – jak wyhodować jadalne grzyby w kontrolowanych warunkach? Wersalscy ogrodnicy starają się uprawiać pieczarkę na wolnym powietrzu. Bez powodzenia.

Tajemnica

W 1811 chłop z miejscowości Passy, po wielu nieudanych próbach uprawy pieczarki na swojej ziemi odkrył, że obornik, który zrzucił do opuszczonych kamieniołomów, po kilku miesiącach zaowocował wspaniałą hodowlą grzybów. 

Szybko się zorientował, że stało się to dzięki stałej temperaturze i wilgotności panującej w wydrążonych w skałach pieczarach, a wobec tego zbiory można otrzymywać praktycznie cały rok. Początkowo starał się strzec tajemnicy, ale żeby zintensyfikować prace nad swoją hodowlą potrzebował pomocy. W 1813 roku Napoleon ogłosił mobilizację rekrutów.

Sprytny Chambry oferuje schronienie i pożywienie za pracę w kamieniołomach uciekającemu przed poborem młodzieńcowi, zyskując tanią i dyskretną siłę roboczą. Nie uszło uwagi sąsiadów, że Chambry, któremu jak dotąd nie wychodziły eksperymenty hodowlane, sprzedaje pieczarki nawet w środku lata. Chambry nie może dłużej utrzymać sekretu, ujawnia go w chwili, gdy ogłoszono dekret  zakazujący eksploatacji starych kamieniołomów. Hodowlą pieczarek zaczyna zajmować się całe Passy. Miejscowość staje się szybko najważniejszym paryskim dostawcą grzybów. W miarę upływu czasu hodowla zaczyna być popularna także w stolicy. Pieczarki, początkowo nazywane grzybami Passy zyskują miano Champignons de Paris – grzybami z Paryża.